Omdat hulp vragen lastig is?

Frustratie, machteloosheid en verdriet. De 84-jarige man wist niet meer wat te doen en keek me vragend aan. Maar zei niets.

Ondertussen bracht zijn vrouw, al schuifelend een kopje koffie. Ze laat blijken mijn bezoekje gezellig te vinden.

We gaan zitten en ik vraag “hoe gaat het met je?” De tranen staan in zijn ogen. Hij vertelt over de ziekte die zijn vrouw langzaam verandert. Dat het ouder worden ook bij hem zijn sporen nalaat. Dat hij een achterstand heeft met het bijhouden van zijn post en email en de steeds grotere stapels rommel in en zelfs om het huis. Hij bewaart namelijk heel veel.
En zijn dementerende vrouw verplaatst van alles. Wat hem weer in verwarring brengt.

Inmiddels heeft hij hartklachten en het gevoel niet meer te weten waar te moeten beginnen.

Ik vraag of hij hulp heeft gevraagd aan de kinderen. “Nee want die hebben toch geen tijd”. Ook op andere hulpvragen of suggesties kreeg ik een “nee”. Gemeentelijke instanties had hij niet gebeld. Hij ging er vanuit dat men via de huisarts wel wist hoe hij ervoor stond.

Gaandeweg het gesprek kan hij notities niet meer vinden. En raakt bijna in paniek. Wil dingen opnieuw gaan opschrijven op allerlei nieuwe papiertjes.

Niet alles lijkt zo te zijn als wat hij beweert wanneer ik een verloren gewaand document van de eettafel pluk en samen met hem doorneem. Hij lijkt verbaasd en opgelucht tegelijk. De brief van afgelopen week is terecht. Echter, de datum is van september…

Hier is meer aan de hand. Maar niemand heeft het door en hulp komt niet vanzelf.

Tenslotte stel ik de belangrijkste vraag aan hem. Wat zou je het liefste willen? En toen kwam het dan toch. Hij kon het niet alleen. Of en hoe we hulp konden regelen.

Vandaag ga ik proberen de juiste instanties te bereiken. Om hen voor hulp in aanmerking te laten komen. In de hoop dat hij zelf de kinderen aanhaakt.

Sowieso ga ik hen blijven bezoeken. Voor de kopjes koffie. De herinneringen van mevrouw. En om mijnheer zijn verhaal te laten doen. Ik kan het bijna zelf vertellen. Maar hij blijft het herhalen. En ik luister. Maak grapjes. Zijn ogen twinkelen. Mevrouw vraagt stralend wanneer ik weer langs kom…

Ik kan het niet alleen. Simpele woorden. Maar zo moeilijk om uit te spreken. Ook moeilijk om waar te nemen als iemand het verstopt. Die hulpvraag.

Wat doe jij als je iets vermoedt, maar je weet het niet zeker?

#hulpverlening
#dementie
#vrijwilligerswerk

Comments are closed.